Uçakta Başlayan Sessizlik
Hindistan’a giden uçakta, pencere kenarında oturmuş, şehri ardımda bırakıyordum. Kayseri’nin dar sokakları, eski evlerin taş duvarları gözümün önünden geçiyordu. Bu yolculuk, sadece bir tatil ya da turistik merak değildi benim için; aynı zamanda kendi içimde bir yolculuktu. Yalnızlık ve heyecan iç içe geçmişti, kalbim sürekli hızlı çarpıyordu.
Yanımda oturan adam uyuyordu, ben ise Hindistan’a dair bildiğim tek şeyleri düşündüm: kaos, renk, baharat kokuları… Ve aklıma bir soru takıldı: “Acaba Hindistan’da kaç Türk yaşıyor?” Bu sorunun cevabı beni hem meraklandırıyor hem de biraz hüzünlendiriyordu. Çünkü ben buraya sadece gezmeye değil, kendi köklerimden bir parçayı aramaya gelmiştim.
—
Delhi’nin Kalabalığında Kaybolmak
İndiğimde Delhi’nin kalabalığı beni sarstı. Her taraf ses, araba kornaları, pazarlarda satılan şeylerin karmaşasıyla doluydu. İlk günümü sokaklarda yürüyerek geçirdim. Hindistan’da kaç Türk olduğunu sorgularken, insanların bana bakışını hissediyordum; sanki yabancılık, üzerimde bir etiket gibi duruyordu.
Bir kafede oturup sıcak çayımı yudumlarken, yan masada konuşan bir grup genç dikkatimi çekti. Türk aksanını duydum. Kalbim bir anda hızlandı. Yanlarına yaklaştım ve selam verdim. Onlar da Türk’tü. Delhi’de yaşayan birkaç Türk olduğunu öğrenmek, içimde hem sevinç hem de yalnızlık karışımı bir his uyandırdı. Kendimi bir anda uzak bir evde gibi hissettim; tanıdık dil, tanıdık gülüşler ama bir o kadar da farklı bir hayat.
—
Hayatın İçinde Küçük Anlar
O gün, Hint pazarlarında dolaşırken, bir tezgâhın önünde durdum ve elma şekerleri aldım. Satıcı gülümseyerek bana bakıyordu, ben de gülümsedim ama içimde bir boşluk vardı. Bu boşluk, kendi hayatımla Hindistan’daki hayat arasındaki mesafeyi hatırlatıyordu. Kaç Türk’ün burada yaşadığını, kimlerle tanışabileceğimi düşünmekten kendimi alamıyordum.
Akşamüstü, sokak lambalarının ışığı altında yürürken bir an durdum. Yanımdan geçen çocukların gülüşü, sokak müziğinin ritmi… Ve ben, Kayseri’deki sessiz akşamları hatırladım. O an anladım ki, Hindistan’da kaç Türk yaşadığı sadece bir sayıdan ibaret değil; bu sayı, hayatlarımızın birbirine dokunduğu anlarla ölçülüyor.
—
Bir Dostluğun Başlangıcı
Ertesi gün, daha önce tanıştığım Türk arkadaşlarla buluştum. Birlikte sokaklarda dolaştık, küçük kafelerde oturduk ve kendi dillerimizde konuşmanın rahatlığını hissettik. Onlarla konuşurken, Hindistan’da yaşayan Türk sayısının az olduğunu ama var oldukları sürece birbirimizi bulabileceğimizi fark ettim.
O sohbet sırasında duygularımı saklayamadım; heyecan, umut ve biraz da hüzün bir aradaydı. “Ne kadar farklı bir yer burası ama ne kadar da tanıdık” dedim kendi kendime. İnsan, kendini en çok yabancı bir şehirde tanıyormuş meğer.
—
Gece ve Yalnızlık
Gece otel odama döndüğümde, pencereyi açtım ve Delhi’nin ışıklarını izledim. İçimde bir boşluk vardı ama aynı zamanda bir huzur da… Hindistan’da kaç Türk yaşıyor bilmiyorum, ama sayının azlığı bile insanın kalbini ısıtabiliyormuş. Çünkü önemli olan, bir yabancı ülkede bile kendini evinde hissetmeyi sağlayacak birkaç insanın varlığıydı.
O gece günlüğüme yazdım: “Hayat, beklenmedik karşılaşmalarla güzelleşiyor. Bugün bir grup Türk ile karşılaştım ve içimde bir umut doğdu. Belki Hindistan’da yalnız değilim.”
—
Vedalaşırken
Hindistan’dan ayrılırken, valizimi kapatıp uçağa binerken düşündüm. Kaç Türk yaşadığı hâlâ net değildi ama önemli değildi. Önemli olan, o kısa süreli karşılaşmaların bana verdiği hislerdi: heyecan, yalnızlık, umut ve biraz da hayal kırıklığı. Ama her biri, bir sonraki macerama dair cesaret verdi.
Uçağın penceresinden şehri izlerken, Kayseri’ye dönüyordum; ama artık farklı bir ben ile. Hindistan’da, bilinmeyen sokaklarda kaybolmak, kendimi bulmak demekti. Ve belki de bir gün, o uzak diyarda kaç Türk olduğunu saymanın ötesine geçip, birlikte daha fazla anı biriktireceğiz.
—
Bu yazı, Hindistan’daki Türk varlığını merak eden bir gencin gözünden, duygusal ve samimi bir yolculuk olarak tasarlandı. Okuyucu, yalnızlık ve keşif duygusunu hissettirirken, küçük tesadüflerin ve insan bağlantılarının önemini de deneyimliyor.