İnfal Etme Ne Demek? Kayseri Günlerinden Bir Kesit
Sabahın Sessizliği ve Bir Soru
Kayseri’de, henüz güneş tam olarak doğmamışken uyanmak, bazen insanın ruhunu karıştırıyor. Kahvemi alıp balkonuma çıktım; hava serin ama güneşin hafif dokunuşu yüzümü ısıtıyor. Elimdeki defterime bakarken, aklıma takılan bir kelime geldi: “İnfal etme.” İnsan, günlük yaşamında duyduğu kelimelerin anlamını çoğu zaman araştırmadan geçiyor, ben ise yazmayı seven biriyim. Bugün kendime söz verdim: bu kelimenin ne demek olduğunu iyice anlamaya çalışacağım.
Bazen hayat, küçük ama anlamlı anlarla dolu. Dün akşam sosyal medyada bir arkadaşımın paylaşımında “Bazen kendini infal etme, yaşa!” cümlesi dikkatimi çekmişti. Önce anlamadım. Ama akşam boyu kafamı kurcaladı; “infal etme” ne demek?
Küçük Bir Düşüş ve Kendini Sorgulama
Geçen hafta bir iş görüşmesine gitmiştim. Heyecanım doruktaydı. Her şey yolunda gibi görünüyordu; ama görüşme sonunda hissettiğim şey, kelimenin anlamını anlamam için bir işaret gibiydi. Karşımdaki insanlara kendimi anlatırken, bir yandan da kendimi fazla zorladığımı fark ettim. Sanki kendi duygularımı bastırmış, kendimi olduğum gibi göstermemiştim. İşte o an, “infal etme” kavramının içine doğrudan girmiş oldum.
Defterime yazdım: “İnfal etme… Kendini fazla yormadan, olduğun gibi ol. Başkalarının beklentilerini taşımaya çalışma.”
Arkadaşla Paylaşılan Anılar
Öğle arasında en yakın arkadaşımla buluştum. Bazen onun yanında kendimi rahatça ifade edebiliyorum; kahkaha atıyor, bazen ağlıyorum, bazen de sustuk. Bu kez de konu kelimelerden açıldı. Ona “İnfal etme ne demek?” diye sordum. Gülümsedi, gözleri biraz dalgın: “Bazen insan, kendini göstermekten korkar, ya da duygularını saklar. İşte infal etme, tam da bunu bırakmak demek gibi…”
O an içimde bir sıcaklık hissettim. Sanki yıllardır sakladığım bir duyguyu ilk kez ifade etmiş gibi rahatlamıştım. Hayatım boyunca kendimi hep kontrol etmeye çalışmıştım; ama bazen insanın hislerini bastırması, kendi ruhunu yavaşça yıpratıyor.
Akşamüstü Yalnızlığı ve İçsel Hesaplaşma
Akşamüstü evime döndüğümde, Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken düşüncelere daldım. Şehrin kalabalığı, sokak lambalarının ışığı ve hafif rüzgar… Her şey bana bir hikaye anlatıyordu. Defterimi çıkarıp yazmaya başladım.
“İnfal etme… Bugün öğrendim ki, kendi duygularını saklamamak demekmiş. Kendini fazla göstermekten çekinmemek, korkularınla yüzleşmek demekmiş. Hayat bazen hayal kırıklıklarıyla dolu olabilir ama hislerini ifade etmezsen, içindeki yük daha da ağırlaşır.”
O an fark ettim ki, infal etme sadece bir kelime değil; bir yaşam biçimi, bir duruş. İnsan ne kadar kendine dürüst olursa, çevresine de o kadar net olabiliyor.
Gece Defterime Yazılan Son Satırlar
Gece yatağıma uzandığımda, günün tüm duygularını düşünüyordum: heyecan, hayal kırıklığı, umut, korku… Hepsi birbirine karışmış ama bir bütün oluşturmuştu. Defterimi açıp yazdım:
“Bugün kendimi biraz daha tanıdım. Infal etmemeyi öğrendim. Hislerimi gizlemeden yaşamak, bazen zor ama özgürleştirici. Kayseri sokaklarında yürürken hissettiğim rüzgar gibi… Hafif ve serbest.”
Kalbim hafifledi. Belki de infal etme, insanın kendi hayatına ve hislerine sahip çıkması demekti. Her gün, küçük anlarda bunu hatırlamak gerekiyordu.
Sonuç: Kendin Olabilmek
Bazen insanlar hayatta başkalarının gözünde iyi görünmeye çalışıyor. Ama gerçek mutluluk, kendini olduğu gibi kabul etmekte saklı. İnfal etme, bana bunu hatırlattı. Kendimi ifade etmekten korkmamam gerektiğini, duygularımı bastırmanın beni yalnızlaştırdığını anladım.
Kayseri’nin dar sokaklarında yürüyüp defterime yazarken hissettiğim duygular, hayatımın küçük ama anlamlı parçaları oldu. Artık her gün, kendi iç sesime kulak vererek yaşamak istiyorum.
İnfal etme… Belki de hayatın bana verdiği en değerli derslerden biri. Hislerimi saklamadan yazdığım her satır, beni biraz daha özgürleştiriyor ve gerçek benliğimle buluşturuyor.
—
Bu yazı, duyguların ve kelimelerin insanı nasıl özgürleştirebileceğini samimi bir dille anlatıyor; okuyucu, Kayseri sokaklarında yürüyen bir gencin gözünden kendi hislerine dokunuyor.