Kayseri’de Bir Kış Akşamı ve İçimde Biriken Sessizlik Kayseri’nin kışı her zaman biraz sert olur. Rüzgâr, Erciyes’ten aşağı doğru inerken sanki insanın içinden de bir şeyleri söküp alır. O akşam da öyleydi. Camın kenarına oturmuş, buğulanmış camın ardında silikleşen sokak ışıklarına bakıyordum. 25 yaşındayım ve garip bir şekilde bu yaşta hâlâ kendimi tam olarak “yerine oturmuş” hissetmiyorum. Defterim yanımda açıktı. Günlük yazmak benim için bir alışkanlıktan çok bir tür hayatta kalma biçimi oldu yıllar içinde. Çünkü konuşamadığım şeyleri oraya dökmezsem içimde büyüyüp beni boğacaklarını biliyorum. O gün yazdığım ilk cümleyi hâlâ hatırlıyorum: “İçimde bir şeyler kırılıyor ama ne olduğunu bilmiyorum.”…
Yorum Bırak