İzmir’de Bir Akşam, Bir Soru ve Fazla Düşünen Beyinler Kulübü
İzmir’de yaşamak bazen insanın zihnini gereksiz yere fazla çalıştırıyor. Hava güzel, insanlar rahat, sahil desen ayrı bir terapi… ama benim kafa sanki “boş durma, bir şey bul düşün” modunda sürekli aktif.
25 yaşındayım. Arkadaş ortamında sürekli espri patlatan, kahkaha atan ama eve dönünce tavana bakıp hayatın anlamını sorgulayan o klasik türden biriyim. Dışarıdan bakınca “rahat çocuk” gibi duruyorum ama içimde küçük bir filozof sürekli mesai yapıyor.
Geçen gün yine böyle bir akşamda konu pat diye oraya geldi.
“Cennette kız kaç yaşında?”
Evet, yanlış duymadın. Direkt bu cümle.
Ve bu soru, sıradan bir muhabbeti bir anda yarı komedi, yarı felsefe kulübüne çevirdi.
Arkadaş Ortamında Felsefe Açma Tuşuna Basmak
O gün Alsancak’ta oturuyoruz. Masada klasik düzen:
Bir kişi telefonla Reels izliyor
Bir kişi “ben diet yapıyorum” deyip patates kızartmasına abanıyor
Ben ise her şeye gülüp aslında hiçbir şey yemeden düşünen moddayım
Arkadaşlardan biri, hiçbir yerden bağlantı kurmadan sordu:
“Beyler… Cennette kız kaç yaşında?”
Bir saniye sessizlik oldu.
Sonra ben:
“Bu soru neden Google’a değil de bize soruluyor?”
Masadaki herkes güldü ama soru havada asılı kaldı. Çünkü bazı saçma sorular vardır ya, güldürür ama beynin arka planında işlem başlatır.
İşte o onlardan biriydi.
Zihnimde Açılan Gereksiz Sekmeler
Benim beyin o an şunu yaptı:
“Cennet” sekmesi açıldı
“Yaş kavramı” sekmesi açıldı
“Mantık hataları” sekmesi açıldı
“Bunu neden düşünüyorum” sekmesi çöktü
Ve iç sesim devreye girdi:
“Abi cennette yaş mı olur? Orası sistem dışı.”
Ama bir yandan da durmuyor işte beyin. Durmuyor.
Arkadaş devam etti:
“Yani çocukken mi kalıyorsun, büyüyor musun, sabit mi?”
Diğeri atladı:
“Bence orada yaş yoktur ya… herkes 18 gibi takılıyordur.”
Ben dayanamadım:
“Niye 18? Ruhsat mı veriyorlar girişte?”
Masada kahkahalar yükseldi. Ama konu artık şakadan çıkmış, garip bir tartışmaya dönüşmüştü.
İzmir Gecesinde Absürt Tartışma Derinleşiyor
İzmir geceleri böyle şeylere çok uygun. Hava hafif, insanlar gevşek, konu nereye giderse gidiyor.
Bir arkadaşım ciddi ciddi dedi ki:
“Bence cennette yaş yok. Zaman da yok zaten.”
Ben:
“Tamam da kardeşim, zaman yoksa bu soru zaten çöker. ‘Cennette kız kaç yaşında?’ diye sormak 404 hatası verir.”
Bu sefer daha çok güldük.
Ama içimdeki fazla düşünen taraf boş durmuyor tabii.
Kendi kendime düşündüm:
“İnsan neden böyle bir soru sorar?”
Ve cevap buldum:
Çünkü insan, bilmediği şeyi bile insanlaştırmaya çalışıyor.
İç Sesimle Mini Tartışma
İç sesim:
“Boş yapıyorsun.”
Ben:
“Hayır düşündüğüm şey felsefi.”
İç sesim:
“Felsefesi mi olur bunun? Cennette kız kaç yaşında diye Google yok, akademik makale yok.”
Ben:
“Belki de vardır, yanlış yerden bakıyoruz.”
İç sesim:
“Sen sadece açsın.”
Bu noktada iç sesime hak verdim çünkü gerçekten de açtım.
Ama mesele yemek değil, mesele zihnin saçma sapan yerlere kaymasıydı.
Kafede Bir Garsonun Bizi Yargılayışı
O sırada garson geldi.
“Bir şey alır mıydınız?”
Arkadaşım hiç düşünmeden:
“Abi cennette kız kaç yaşında sence?”
Garson bir saniye baktı.
O bakış var ya…
Hani “ben bu masadan uzaklaşmalıyım” bakışı.
Adam profesyonelliğini bozmadı:
“Ben kahve getireyim.”
Ve uzaklaştı.
Masada ikinci kriz: Garson bizi hafif deli sanmış olabilir.
Modern Gençlik ve Gereksiz Derinlikler
Sizin İçin Seçtik: Cenazede kaç kişi olmalı ?
İlginizi Çekebilecek İçerik: Cemalnur Sargut kimin öğrencisi ?
Bizim nesil böyle işte.
Ciddi meseleleri konuşamıyoruz ama absürt soruları ölümüne tartışıyoruz.
Mesela:
“Uzaylılar varsa neden Instagram kullanmıyor?”
“Rüyada neden Türkçe konuşuyoruz?”
“Cennette kız kaç yaşında?”
Bunlar bizim akademik alanımız.
Bir arkadaşım dedi ki:
“Bence orada herkes kendi en mutlu yaşında kalıyor.”
Ben hemen atladım:
“Ben 12 yaşında kalmak istemem, o dönem cringe level maksimum.”
Herkes güldü.
Ama sonra düşündüm:
“Ben gerçekten hangi yaşta mutlu oldum?”
Ve bir anda konu şakadan çıktı, içsel bir dosyaya dönüştü.
Bir Anda Ciddileşen Zihin ve Kaçan Neşe
İçimden geçen şey şuydu:
Belki de bu soru saçma değil.
Belki de insan, yaş kavramını bile “mutluluk” üzerinden anlamaya çalışıyor.
Ama hemen kendime çektim:
“Dur. Fazla derin. Geri dön.”
Çünkü o masada biri fazla derine inerse herkes dağılır.
Tekrar espri moduna geçtim:
“Cennette kız 18 ise biz zaten geç kaldık.”
Masada kahkaha patladı.
Ev Dönüşü: Sessizlik ve Fazla Düşünme Rejimi
Gece eve dönerken İzmir sokakları sakindi.
Kulaklıkta müzik vardı ama dinlemiyordum bile.
Kafamda hâlâ o soru:
“Cennette kız kaç yaşında?”
Bir yandan gülüyorum kendime.
“Gerçekten bunu mu düşündün?”
Ama diğer yandan beynim diyor ki:
“Sen bunu sadece sormadın, üzerine 40 dakika tartıştın.”
Eve girdim, ayakkabıyı çıkardım.
Buzdolabını açtım.
Hiçbir şey yemeden kapattım.
Çünkü açlık bile o an ikinci plandaydı.
Yatakta Tavana Bakan Adamın Son Teorisi
Yatağa uzandım.
Tavan.
Sessizlik.
Ve klasik iç monolog başladı:
“Cennette zaman yoksa yaş da yok.”
“Yaş yoksa soru da yok.”
“Peki biz neden sorduk?”
Sonra kendi kendime güldüm.
Cevap basitti:
Çünkü sıkılıyoruz.
İnsan bazen sadece konuşmak için bile saçma sorular üretir.
Ve bu kötü bir şey değil.
Aslında biraz eğlenceli.
Kendi Kendine Dalga Geçme Anı
Kendime dedim ki:
“Sen yarın bu konuyu yine açarsın.”
Ve iç sesim cevap verdi:
“Kesin açarsın.”
Haklıydı.
Çünkü biz böyleyiz.
Bir gün önce güldüğümüz şeye ertesi gün ciddi ciddi teori üretiriz.
Son Düşünce: Ciddiyetle Komedi Arasında Sıkışmış Zihin
“Cennette kız kaç yaşında?” sorusu aslında bir soru değilmiş gibi geliyor artık.
Daha çok şuna benziyor:
İnsanın bilinmeyeni insan gibi anlamaya çalışma çabası.
Ama yine de dürüst olayım…
Bunu fazla ciddiye alırsan bozulursun.
Hiç düşünmezsen de eksik kalırsın.
Bizim olay tam ortası.
Bir yandan gülüyoruz, bir yandan düşünüyoruz, çoğu zaman ikisini aynı anda yapıyoruz.
İzmir’de bir gece daha böyle geçti.
Bir masa, birkaç arkadaş, bol kahkaha ve gereksiz derinleşen bir soru.
Ve ben hâlâ emin değilim…
Ama şundan eminim:
Bu soru bir daha açılır.
Hem de aynı masada.